---

---

سابقه و هدف: فرمالدیید از جمله مواد شیمیایی است که بطور وسیع و در موارد مختلف مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به این که مصرف این ماده می تواند موجب کاهش تحرک و زنده ماندن اسپرم ها و یا غیرطبیعی شدن آنها گردد و تاکنون مطالعه دقیقی بر روی آن انجام نگرفته است، مطالعه ساختار بافتی بیضه که تولید اسپرم را به عهده دارد ضروری خواهد بود.
روش بررسی: در این تحقیق تجربی - کیفی، 30 سر موش سوری پس از تعیین وزن به چهار گروه مداخله تجربی و یک گروه شاهد (کنترل) تقسیم شدند. در این مطالعه، فرمالدیید با دوزهای مختلف به مدت 40 روز به روش داخل صفاقی (IP) مورد استفاده قرار گرفت. جهت تهیه نمونه های بافتی قبل از بیهوش نمودن، موشها را وزن کردهو پس از خارج نمودن بیضه ها و انجام مراحل بافتی و رنگ آمیزی به روش E&H، مقاطع تهیه شده از بافت بیضه بوسیله میکروسکوپ نوری مورد مطالعه قرار گرفت.
یافته ها: در مقایسه گروه های تجربی با گروه شاهد، نامنظمی در برخی از لوله های اسپرم ساز، بهم خوردگی نظم سلولی، کاهش تراکم سلولهای اسپرم ساز، افزایش فاصله بین لوله های اسپرم ساز، نامنظمی در بافت بینابینی بین لوله ها، بیرنگی و واکوئله شدن سیتوپلاسم سلولهای لیدیگ و ضخیم شدگی غشا پایه اپیتلیوم اسپرماتوژنیک مشاهده گردید. همچنین تفاوت وزن اولیه و ثانویه موشها، در مقایسه گروههای تجربی با گروه شاهد اختلاف معنی داری را نشان داد.
نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که فرمالدیید تزریقی، علاوه بر کاهش وزن بدن می تواند موجب تغییراتی در بافت بیضه و احتمالا افزایش عقیمی گردد.

---

سابقه و هدف: سلنیوم برای رشدونمو طبیعی بیضه ها و اسپرماتوژنز مورد نیاز است. در مطالعه تجربی حاضر، ارتباط بین فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال که نشان دهنده غلظت سلنیوم است و پارامترهای اسپرم در 200 مرد مورد بررسی قرار گرفت.
روش بررسی: آزمایشات آنالیز منی روی نمونه های منی افراد مراجعه کننده به کلینیک باروری امید انجام گرفت. این افراد بر اساس نتایج آزمایشات آنالیز منی (سیال شدن، pH، حجم، تراکم اسپرم، درصد تحرک اسپرم، درصد اسپرمهای زنده، درصد مورفولوژی طبیعی اسپرم) به پنج گروه نرمواسپرمی، اولیگوزواسپرمی، آستنوزواسپرمی، آزواسپرمی و افرادی که دارای بیماری واریکوسل بودند تقسیم شدند. فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال توسط کیت Randox ساخت کشور آلمان اندازه گیری شد.
یافته ها: فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال در نمونه های افراد مبتلا به واریکوسل، آزواسپرمی، اولیگوزواسپرمی، آستنوزواسپرمی در مقایسه با افراد نرمواسپرمی بطور معنی داری کمتر بود. ارتباط منفی و معنی داری بین فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز و غلظت فروکتوز پلاسمای سمینال، تعداد گلبولهای سفید پلاسمای سمینال، درصد کمبودهای دم اسپرم، درصد اسپرم های دم کوتاه و درصد اسپرم های دم پیچیده وجود داشت. همچنین، ارتباط مثبت و معنی داری بین فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال و درصد اسپرمهای زنده، تراکم اسپرم ها، درصد اسپرم های متحرک، درصد اسپرم های با تحرک سریع، درصد اسپرم-های با تحرک آهسته، درصد اسپرم های با حرکت چرخشی، درصد اسپرم های با مورفولوژی طبیعی وجود داشت.
نتیجه گیری: مطالعه حاضر دلالت بر آن دارد که اندازه‌گیری فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال که نشان دهنده غلظت سلنیوم است، می تواند مارکر مناسبی برای بررسی عامل ناباروری مردان و تعیین کیفیت مناسب منی در مردان باشد.

---

سابقه و هدف: مطالعات نشان داده است که گلوکوکورتیکوئیدها هموستاز بیضه را با کاهش دادن سطح تستوسترون تحت تاثیر قرار می دهند. در این مطالعه اثر دگزامتازون، به عنوان یک ترکیب گلوکوکورتیکوئیدی پر مصرف، بر بیان پروتئین Bax در سلولهای زایای اسپرم و فرآیند اسپرماتوژنزیس در موش های آزمایشگاهی بررسی شد.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 35 موش بالغ نر بطور تصادفی به 5 گروه تقسیم شدند. موش های گروه شاهد تنها نرمال سالین به مدت 7 روز دریافت کردند. در گروه های آزمایش (T1-T4) دگزامتازون به ترتیب با مقادیر 2، 4، 7 و 10 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم بصورت تزریق داخل صفاقی و به مدت 7 روز تجویز گردید. سپس موش ها قربانی شده و بیضه ها از نظر بافت شناسی و ایمنوهیستوشیمی بررسی شدند.
یافته ها: گروه های دریافت کننده دگزامتازون با دوزهای 7 و 10 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم، کاهش قابل ملاحظه ای در تعداد سلولهای سوماتیک و زایای بیضه و کاهش بلوغ اسپرماتوژنز داشتند (??/0>P). مطالعات ایمنوهیستوشیمی نشان داد که دگزامتازون با دوزهای 7 و 10 میلی گرم بر کیلوگرم باعث افزایش قابل ملاحظه بیان پروتئین Bax در تمام مراحل چرخه اسپرماتوژنز، بجز مرحله IX، می شود (?5/0>P).
نتیجه گیری: به نظر می رسد ترکیبات گلوکوکورتیکوئیدی مانند دگزامتازون با تحت تاثیر قرار دادن پروتئین های پیش آپوپتوزی نظیر پروتئین Bax، باعث ایجاد آپوپتوز و اختلال در روند اسپرماتوژنز در موش های آزمایشگاهی می شوند.

---

سابقه و هدف: اثر درمانی مفید L- کارنی تین در درمان اشکال مختلف بد عمل کردن اسپرم در مردان نابارور پیشنهاد شده است. در پژوهش حاضر، اثر تیمار خوراکی -Lکارنی تین بر کیفیت پارامترهای اسپرم در مردان نابارور ایدیوپاتیک مورد بررسی قرار گرفت.
روش بررسی: در پژوهش تجربی حاضر،30 مرد نابارور ایدیوپاتیک با محدوده سنی 40-20 سال و تعداد اسپرم کمتر از 106×66.6، تحرک کمتر از 30 درصد، حیات اسپرم کمتر از 60 درصد و مورفولوژی طبیعی کمتر از 35 درصد بررسی شدند. داروی خوراکی -Lکارنی تین به مدت 6 ماه به میزان 3 گرم در روز تجویز شد. جمع آوری نمونه های منی قبل از درمان و 3 و 6 ماه پس از مصرف-L کارنی تین انجام شد. آنالیز منی بر اساس استانداردهای سازمان بهداشت جهانی (WHO) روی نمونه های منی انجام شد و شامل سیال شدن، pH، حجم، تراکم اسپرم، تحرک اسپرم، درصد زنده بودن اسپرم و درصد مورفولوژی طبیعی اسپرم بود.
یافته ها: تیمار خوراکی -Lکارنی تین به مدت 3 ماه (p<0.01) و 6 ماه (p<0.001) موجب افزایش تراکم اسپرم و درصد اشکال طبیعی اسپرم ها در مردان نابارور ایدیوپاتیک شد. همچنین، تجویز آن به مدت 3 ماه (p<0.001) و 6 ماه (p<0.001) موجب افزایش درصد اسپرم های متحرک و اسپرم های زنده در مردان نابارور ایدیوپاتیک شد. در 5 مورد نیز در طی دوره درمان، حاملگی ایجاد شد.
نتیجه گیری: تحقیق حاضر نشان داد که تیمار خوراکی داروی -Lکارنی تین می تواند درمان مناسبی برای افراد نابارور ایدیوپاتیک بوده و موجب بچه دار شدن آنها گردد.

---

---

سابقه و هدف: فیناستراید ترکیب 4-آزاستروئید، بازدارنده اختصاصی α5- ردوکتاز تیپ II می‌باشد که تستوسترون را به α5-دی هیدروتسترسترون تبدیل می‌کند. در تحقیق حاضر، تأثیر دوز انسانی فیناستراید بر تعداد سلول ها، قطر و ضخامت توبول های بیضه، پروستات و اپیدیدیم موش نر نژاد NMRI بالغ در شرایط in vivo و in vitro بررسی شد.
 روش بررسی: در این مطالعه تجربی، در شرایط in vivo، 18 موش به 3 گروه شش تایی تقسیم شدند: شاهد (بدون تیمار)، شم (تیمار با سرم فیزیولوژی) و آزمون (تیمار با فیناستراید). تیمار به صورت تزریق درون صفاقی به میزان 5 میلی گرم بر کیلوگرم در روز به مدت 7 روز صورت گرفت. در شرایط in vitro، بیضه‌، پروستات و اپیدیدیم های 18 سر موش به 3 گروه شش تایی شاهد (فیکساسیون با بوئن بدون تیمار)، شم (تیمار با سرم فیزیولوژی) و آزمون (تیمار با فیناستراید بصورت کشت با 5 میلی گرم بر کیلوگرم در روز به مدت 3 روز) تقسیم شدند. داده‌ها با نرم افزار SPSS 11، آنالیز آماری one way ANOVA و آزمون Tukey بررسی شدند و 05/0>p معنی‌دار تلقی شد.
یافته ها: در شرایط in vivo، فیناستراید کاهش معنی داری را در تعداد سلول های اسپرماتوژنیک (به استثنای سلولهای سرتولی) و قطر توبول های بیضه نسبت به گروه شاهد ایجاد نکرد. در شرایط in vitro، تغییرات معنی‌داری وجود داشت. تحت هر دو شرایط، کاهش معنی‌داری در قطر و ضخامت توبول های پروستات نسبت به گروه شاهد مشاهده شد. قطر و ضخامت توبول های اپیدیدیم در شرایط in vivo تغییری نکرد، اما در شرایط in vitro نمونه‌های آزمون و شم کاهش معنی داری داشتند.
نتیجه گیری: فیناستراید در طولانی‌ مدت یا دوزهای بالا یا شرایط in vitro تأثیر بهتری دارد.

---

---

سابقه و هدف:آزید سدیم نوعی ماده شیمیایی و سمی است. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر آزید سدیم بر تحرک اسپرم زنده، تعیین میزان تستوسترون، LH وFSH خون در موش کوچک آزمایشگاهی نر بالغ بود.
روش بررسی: دراین مطالعه تجربی، 50 سرموش نر نژادBalb/c در5گروه 10 تایی با وزن حدود 30-25 گرم مورد استفاده قرار گرفت. حیوانات 60 روز تحت تجویز محلول آزید سدیم به صورت خوراکی (گاواژ) قرار گرفتند. به ترتیب به گروه تجربی 1، 2 و 3 به میزان 5، 10 و 20 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن حیوانات، محلول آزید سدیم خورانده شد. پس از پایان تیمار، میزان هورمون‌های تستوسترون،LH و FSH سرم خون اندازه‌گیری شده و تعداد اسپرم‌ها، میزان تحرک و درصد زنده بودن اسپرم‌ها نیز مورد بررسی قرار گرفت.
یافته‌ها: تعداد اسپرم‌ها در 3 گروه تجربی نسبت به گروه‌های کنترل و شاهد کاهش معنی‌داری را نشان داد (001/0>P).درصد زنده بودن اسپرم‌ها در 3 گروه تجربی نسبت به گروه‌های کنترل و شاهد اختلاف معنی‌داری را نشان نداد. میزان تحرک اسپرم‌ها با افزایش میزان دوز دارو کاهش معنی‌داری نسبت به گروه‌های کنترل و شاهد را نشان داد (001/0>P). میزان هورمون تستوسترون نیز با افزایش میزان دوز دارو، کاهش معنی‌داری نسبت‌ به گروه‌های کنترل و شاهد را نشان داد (001/0>P). میزان FSHدر 3 گروه تجربی نسبت به گروه‌های کنترل و شاهد به جزء دوز 10 میلی گرم بر کیلوگرم اختلاف معنی‌داری نداشت، اما میزان LH در گروه های تجربی دریافت کننده دوز روزانه 10 و 20 میلی گرم بر کیلوگرم نسبت به گروه‌های کنترل و شاهد افزایش معنی‌داری را نشان داد (01/0>P).
نتیجه‌گیری:به نظر می‌رسد با کاهش هورمون تستوسترون و تعداد اسپرم‌ها، فرآیند اسپرماتوژنز در حیوانات کاهش می‌یابد.

---

سابقه و هدف: توسعه سریع نانوفناوری منجر به افزایش کاربردهای گسترده نانوذرات در تحقیقات زیست پزشکی شده است. این مواد پس از تزریق، از طریق سیستم گردش خون به سرعت در تمام بدن توزیع و به اندام­ها و بافت­ها می­رسند. از این رو بررسی اثرات سمی آنها قبل از کاربردشان به عنوان دارو برای انسان و حیوان باید ارزیابی شود. در این مطالعه، تاثیر نانوذرات اکسید روی بر تغییرات هیستوپاتولوژیک بافت اپیدیدیم در موش بالغ مورد بررسی قرار گرفت.

روش بررسی: در این مطالعه تجربی، از 30 سر موش نر بالغ نژاد NMRI  استفاده شد. حیوانات در 5 گروه کنترل، شم و سه گروه تجربی ( 6=n) قرار گرفتند. گروه شم 1 میلی لیتر آب مقطر و گروه­های تجربی دوزهای مختلف نانو اکسید روی (250، 500 و 700 میلی گرم بر کیلوگرم، به روش درون صفاقی ) دریافت کردند. تیمار برای یک روز انجام شد. یک هفته پس از تزریق، تأثیر نانوذرات اکسید روی بر بافت اپیدیدیم مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج توسط ANOVA و آزمون توکی تحلیل شد.

یافته­ ها: نانوذرات اکسید روی در دوز 250 میلی گرم بر کیلوگرم باعث کاهش قابل توجهی در تعداد سلول­های اسپرم در مقایسه با گروه کنترل شد. همچنین سبب ایجاد سلول­های دژنره شده در لوله­ها نیز شد. تغییرات معنی­داری در قطر لوله­ها و تعداد لوله­های اپیدیدیمی مشاهده نشد.

نتیجه­گیری: طبق نتایج این مطالعه و احتمال ایجاد اثرات نامطلوب نانو اکسید روی بر سیستم تولیدمثلی، پیشنهاد می شود افراد از استفاده از فرآورده­های محتوی نانو اکسید روی و برخورد زیاد با آن، تا حد امکان پرهیز کنند.

واژگان کلیدی: نانو ذرات اکسید روی، بافت اپیدیدیم، سلول­های اسپرم، موش.

---

سابقه و هدف: DOX یکی از رایج­ترین داروهایی است که برای درمان انواع مختلف سرطان از جمله سرطان بیضه کاربرد دارد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر عصاره اتانولی زنجبیل  بر اسپرماتوژنز درموش صحرایی به دنبال دریافت  داروی دوکسوروبیسین بود.

روش بررسی: در مطالعه تجربی حاضر، 56 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار را به طور تصادفی به 6 گروه 8 تایی گروه­های کنترل،  شاهد، گروه­های  تجربی 1دریافت کننده دوکسوروبیسین (mg/kg.bw3)، تجربی2 و 3 دریافت کننده عصاره زنجبیل (500 و 1000 میلی­گرم برکیلوگرم) و تجربی4 و 5 دریافت کننده عصاره زنجبیل (500 و 1000 میلی­گرم برکیلوگرم)+ دوکسوروبیسین تقسیم شدند. عصاره به صورت خوراکی از روز اول یک ساعت پس از تزریق دوکسوروبیسین به مدت چهار هفته به رت­ها خورانده شد و داروی DOX (bw.kg/gm3) یک بار در هفته  به صورت داخل صفاقی تجویز شد. در پایان آزمایش برخی از پارامترهای اسپرم از قبیل تعداد، قابلیت حیات و قایلیت تحرک و مورفولوژی اسپرم به وسیله رنگ آمیزی ائوزین - نگروزین  بررسی شد.

یافته­ها: کاهش معنی­داری در وزن بدن، تعداد اسپرم، قابلیت حیات و قابلیت تحرک اسپرم­ها در رت­های تیمار شده با داروی DOX در مقایسه با گروه های کنترل و شاهد مشاهده شد. این کاهش در گروه تیمار شده با DOX همراه با زنجبیل 500 و 1000 میلی­گرم برکیلوگرم در مقایسه با گروه DOX  به طور معنی­داری جبران شد.

نتیجه­ گیری: زنجبیل قادر است اثر حفاظتی بر روی برخی از پارامترهای اسپرم به دنبال دریافت داروی دوکسوروبیسین در موش صحرایی نر بالغ اعمال نماید.

واژگان کلیدی: زنجبیل، دوکسوروبیسین، وزن بدن، بیضه، پارامتر اسپرم، رت.

---

سابقه و هدف: استفاده از استروئید­های آنابولیک-آندروژنیک در بین ورزشکاران بسیار گسترده است و داروهای آنابولیک، به ویژه دیانابول، به عنوان داروی نیروزا برای رشد و تقویت عضلات در جوانان استفاده می­شوند؛ ولی با این حال درباره عوارض این دارو روی دستگاه تولید­مثل اطلاعات زیادی در­ دسترس نیست. مطالعه حاضر به ­منظور ارزیابی اثرات محافظتی ویتامین E در برابر آسیب­های ناشی از دیانابول بر دستگاه تناسلی نر انجام پذیرفت.
روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 72 سر موش نر بالغ نژاد NMRI به صورت تصادفی به یک گروه کنترل و هفت گروه تجربی تقسیم شدند. گروه­های تجربی اول، پنجم، ششم و هفتم ویتامین E را به میزان IU/kgBW 100 دریافت کردند. گروه­های تجربی پنجم، ششم و هفتم چهار ساعت بعد از دریافت ویتامین E به ترتیب داروی دیانابول به میزان  5، 10 و 20  mg/kgBW و گروه های دوم، سوم و چهارم تجربی به ترتیب تنها دیانابول به میزان 5، 10 و 20 mg/kgBW دریافت کردند، روش تجویز در تمامی گروه­ها به صورت خوراکی و به مدت 42 روز بود. 24 ساعت پس از آخرین تیمار، نمونه­های خونی و پارامترهای اسپرم ارزیابی شدند.
یافته­ها: کاهش معنی­دار ظرفیت آنتی­اکسیدانتی تام (TAC) و افزایش سطح مالون­دی­آلدئید (MDA) در سرم مشاهده شد که تجویز ویتامین E موجب بهبود آنها شد. همچنین تجویز ویتامین E باعث بهبود در پارامترهای اسپرم و سطح تستوسترون خون شد.
نتیجه­ گیری: اینگونه تداعی می­شود که ویتامین E به عنوان یک مهار­کننده رادیکال آزاد باعث کاهش آسیب­های اکسیداتیو دیانابول است.

---

سابقه و هدف: ناباروری که تقریبا 15 درصد زوج ها را درگیر کرده است، می‌تواند به علت فاکتورهای مردانه، زنانه و یا هر دو باشد. سطح بالای استرس اکسیداتیو، به علت عدم تعادل بین گونه‌های فعال اکسیژن و ظرفیت آنتی اکسیدانی، در مردان نابارور بارها گزارش شده است که می‌تواند اثرات مخربی بر روی فرآیند اسپرماتوژنز داشته باشد. درمان آنتی اکسیدانی می­تواند اثرات مخرب استرس اکسیداتیو بر اسپرم را بهبود بخشد. در این مقاله، تاثیر آلفا لیپوئیک اسید به عنوان یک آنتی اکسیدان حلال در آب و چربی بر کیفیت اسپرم و نتایج درمانی مردان نابارور بحث شد.
روش بررسی: مقالات منتشر شده در پایگاه اطلاعاتیElseviour database، Iran doc، Scopus، Google scholar، Magiran و Pubmed طی سال1990 تا 2018 بر اساس واژگان کلیدی جمع آوری و پس از جداسازی وحذف مقالات تکراری و یا فاقد محتوای کافی، بررسی شدند. 
یافته­ها: آلفالیپوئیک اسید به عنوان یک آنتی اکسیدان جدید در زمینه درمان ناباروری، به دلیل ویژگی منحصر به فرد آن در مقایسه با سایر آنتی­اکسیدان­های معمول مانند ویتامین E و C، مورد توجه قرار گرفته است. این آنتی­اکسیدان می­تواند با حذف رادیکال­های آزاد و احیا فعالیت آنزیم‌های آنتی اکسیدانی موجب بهبود کیفیت اسپرم،  آسیب DNA اسپرم و نتایج درمانی شود.
نتیجه­گیری: استفاده از آنتی اکسیدان آلفالیپوئیک اسید در طی استفاده از تکنیک­های کمک باروری از جمله محیط کشت، فریز و یا درمان واریکوسل می‌تواند نتایج رضایت بخشی را در درمان داشته باشد.

---

سابقه و هدف: متیلاسیون DNA یکی از عوامل تنظیم اپی‌ژنتیکی است که به صورت de novo ایجاد شده، سپس تثبیت، و از طریق تقسیم سلولی در نسل های متوالی حفظ می‌شود. این فرآیند توسط آنزیم‌های DNA متیل ترانسفراز کاتالیز می‌شود. متیلاسیون DNA در رده­ی زایا به‌اندازه­ی ایجاد متیلاسیون در گامت­ها اهمیت دارد. از آنجایی که در تنظیم بیان ژن در نسل بعدی نقش دارد و عدم ایجاد الگوهای درست متیلاسیون DNA در رده‌های زایا عواقب جدی برای تکوین پس از لقاح دارد. اختلال در تنظیمات اپی‌ژنتیکی، به‌ویژه متیلاسیون DNA اسپرم، نقش مهمی در ایجاد بیماری‌های متعدد و تأثیرات منفی بر باروری مردان داشته باشد. هدف این مطالعه مروری بررسی متیلاسیون DNA و آنزیم‌های دخیل در این فرایند و همینطور عوامل محیطی طی فرایند اسپرماتوژنز و لقاح بود.
روش بررسی: جستجو در بانک‌های اطلاعاتی نظیر Scopus، Pubmed و Google Scholar براساس کلید واژه‌ها انجام گرفت. سپس مقالاتی که دارای معیار ورود به مطالعه بودند بین سال‌های 1975 تا 2017 بررسی شدند. 
یافته­ ها: اختلالات بیان آنزیم‌هایDNA methyltransferase استرس اکسیداتیو سلولی را افزایش می‌دهد و سبک زندگی نیز می‌تواند الگوهای متیلاسیون DNA طی اسپرماتوژنز و پتانسیل باروری مردان را تحت تاثیر قرار دهد.
نتیجه ­گیری: از آنجایی که متیلاسیون DNA اسپرم ارتباط نزدیکی با ناباروری مردان دارد، درک مکانیسم‌های زیر بنایی متیلاسیون DNA به‌منظور توسعه استراتژی‌های درمانی مهم است.

---

سابقه و هدف: با توجه به تغییر سبک زندگی و افزایش اضطراب، مصرف داروهای خواب­آور در بین جوانان افزایش یافته است. زولپیدم دومین داروی خواب­آوری است که در جهان مورد استفاده قرار می­گیرد. با توجه به اینکه اثرات مضر این دارو بر دستگاه تولیدمثل به اثبات رسیده، مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثرات محافظتی ویتامین E در برابر آسیب­های ناشی از زولپیدم بر دستگاه تناسلی نر انجام شده است.  
روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 48سر موش نر بالغ نژاد NMRI  به صورت تصادفی به یک گروه شاهد و هفت گروه تجربی تقسیم شدند. گروه های تجربی اول، دوم و سوم به ترتیب زولپیدم را به میزان mg/kg.BW  5 ،10 و20 دریافت کردند. گروه تجربی چهارم، ویتامین E را به میزانIU/kg.BW 100 و سایر گروه های تجربی پنجم، ششم و هفتم چهار ساعت بعد از دریافت زولپیدم به میزان mg/kg.BW 5 ،10و20 ، ویتامین E دریافت نمودند. روش تجویز در تمامی گروه ها به صورت خوراکی و به مدت 35 روز بود. 24 ساعت پس از آخرین تیمار، نمونه های خونی و پارامترهای اسپرم ارزیابی شده و سطح سرمی ,MDA TAC و تستوسترون نیز مورد بررسی قرار گرفتند. 
یافته­ها: کاهش معنی­دار در تعداد، تحرک، تعداد اسپرم های زنده، و اسپرم­های بالغ  در دوزهای بالا مشاهده گردید. همچنین آسیب به DNA افزایش یافته که ویتامین E  توانست آسیب به DNA را بهبود بخشد. ظرفیت آنتی اکسیدانی تام و سطح تستوسترون کاهش یافته و میزان مالون دی آلدئید در سرم افزایش یافت. تجویز ویتامین E سبب بهبود وضعیت  MDA, TACو سطح تستوسترون خون گردید.
نتیجه­گیری: زولپیدم، به واسطه افزایش تولید رادیکال­های آزاد و نیز تضعیف دستگاه دفاع آنتی اکسیدانی بدن، موجبات اختلالات مربوط به پارامترهای اسپرم را در دوزهای بالا  فراهم می­کند به همین سبب قادر است تا عملکرد فیزیولوژیک سیستم تولیدمثل نر را دچار اختلال نماید. از طرفی ویتامین E  که یک آنتی اکسیدان محلول در چربی است توانست آسیب­های به وجود آمده را بهبود بخشد و اختلالات تولید­مثلی را از بین ببرد.

---

چکیده
سابقه و هدف: عوامل متعددی از جمله تغییرات مولکولی و ژنتیکی در ناباروری مردان نقش دارند. ژن‌های p53 و SIRT1 از جمله مولکول‌های کلیدی هستند که در تنظیم فرآیندهای سلولی همچون آپوپتوز، ترمیم DNA و استرس اکسیداتیو نقش ایفا می‌کنند. هدف این مطالعه بررسی میزان بیان ژن‌های p53 و SIRT1 در اسپرم مردان نابارور در مقایسه با مردان سالم بود.
روش بررسی: در این مطالعه مورد- شاهدی از نمونههای اسپرم 15مرد بارور و  15 مرد نابارور که جهت انجام آزمایشات مرتبط با ناباروری به کلینیک ناباروری امید در همدان مراجعه کردند، استفاده شد. بخشی از اسپرمهای فوق جهت انجام لقاح استفاده و بخش دیگر جهت بررسی های مولکولی فریز شد. میزان بیان ژن‌ها با استفاده از تکنیک RT-qPCR اندازه‌گیری شد. پس از انجام لقاح آزمایشگاهی IVF و ICSI نتایج آن با نتایج بررسیهای مولکولی مقایسه شد. 
یافته­ها: بیان ژن p53  در اسپرم مردان نابارور به طور معنی­داری افزایش داشت (0001/0>P)، در حالی که میزان بیان ژن SIRT1 کاهش معنی­داری را نشان داد (0001/0>P). از نظر میزان همبستگی مرفولوژی و تعداد و حرکت اسپرم در نمونه مایع منی و نرخ بلاستوسیست حاصل از IVF و ICSI با میزان بیان ژن P53 و SIRT1 ارتباط معنی­داری یافت نشد.
نتیجه گیری: یافته‌ها نشان داد که افزایش بیان p53 موجب آپوپتوز اسپرم و کاهش بیان SIRT1  استرس اکسیداتیو را تشدید می‌کند که هر دو می‌توانند به عنوان نشانگرهای کلیدی در ارزیابی باروری مردان به کار روند.