Medical Sciences Journal of Islamic Azad University

fa مقایسه اثر بخشی زوج درمانی به شیوه پربارسازی رابطه و رویکرد مک مستر در افزایش همبستگی – انعطاف پذیری زوج‌ها The effectiveness of psychoeducational and McMaster approaches on increasing cohesion- flexibility of couples روانشناسی psychology تحليلي/مقطعي/توصيفي Survey/Cross Sectional/Descriptive سابقه و هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر رویکرد پربار سازی رابطه و رویکرد مک مستر در بهبود همبستگی- انعطاف پذیری در بین همسران انجام شد. روش بررسی: نمونه آماری، از بین 60 زوج  داوطلب برای شرکت در این پژوهش، 24زوج به صورت تصادفی انتخاب شدند و دوباره به شکل تصادفی به دو گروه آزمایش،روانی – آموزشی (8 مرد و 8 زن)، مک مستر (8 مرد و 8 زن) و گروه کنترل (8 و 8 زن ) سازمان دهی شدند. هر یک از گروههای آزمایش به طور جداگانه در 10 جلسه در طی سه ماه، بر اساس رویکرد پربارسازی رابطه همسران و رویکرد مک مستر آموزش داده شدند. آزمودنیها و گروه کنترل در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری از طریق پرسشنامه همبستگی – انعطاف پذیری  مورد ارزیابی قرار گرفتند. در این پژوهش برای تحلیل یافته ها از روش آماری کایدو استفاده شد. یافتهها: نتایج بدست آمده در این پژوهش نشان میدهد رویکردهای روانی – آموزشی غنی سازی روابط همسران و رویکرد مک مستر در مقایسه با گروه کنترل  در بهبود همبستگی و انعطاف پذیری آزمودنیها تاثیر معنیداری نداشتند (05/0<p). نتیجهگیری: همبستگی و انعطاف پذیری در بین همسران دریک پیوستار خطی دیده میشوند  که نقاط مرکزی روابط سالم را نشان      میدهند. همبستگی نشان دهنده درجه وابستگی و استقلال در بین همسران و انعطاف پذیری، توانایی سیستم زناشویی به تغییر پذیری موثر در برابر استرس و تغییرات محیطی تلقی میشود. در این پژوهش دو رویکرد روانی –آموزشی و مک مستر در سوق دادن آزمونیها در منطقه سالم همبستگی – انعطاف پذیری موفق نبودند. Background: The purpose of this study was to investigate the effect of psychoeducational (relationship enrichment) approach and McMaster theory on increasing cohesion-flexibility of couples. Materials and methods: From among 60 volunteer couples, 24 were randomly selected and divided into two experimental groups of psychoeducational (8 males and 8 females) and McMaster (8 males and 8 females), and one control group (8 males and 8 females). Each of the experimental groups was separately trained in 10 sessions over a three-month period based on the psychoeducational (RE) and McMaster approaches. The participants in the three groups were evaluated by the marital cohesion -flexibility questionnaire in three stages of pre-test, post-test, and follow-up period. Chi-squared was used to analyze data. Results: The results of the study indicated that the psychoeducational relationship enrichment model and the McMaster model didn’t significantly increase cohesion – flexibility among couples (P>0.05). Conclusion: Cohesion and flexibility among spouses are seen in a linear continuum that shows the central points of healthy relationships. Cohesion shows the degree of dependence and independence between spouses and flexibility shows the ability of the marital system as an effective substitute for stress and changes. In this study, two psychoeducational and McMaster's approaches did not succeed to improve cohesion and flexibility between couples. همبستگی, انعطاف پذیری, پربارسازی رابطه, مک مستر Cohesion, Flexibility, Psychoeducational, McMaster 83 91 http://tmuj.iautmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-568&slc_lang=fa&sid=1 Seyed Jamaleddin Nabavi سید جمال الدین نبوی 10031947532846007488 10031947532846007488 No PhD Candidate of counselling, Department of counselling, Faculty of humanities and social sciences, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran دانشجوی دکترای مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Bagher Sanai Zaker باقر ثنایی ذاکر bsanai@yahoo.com 10031947532846007489 10031947532846007489 Yes Department of Counseling, Faculty of Psychology and Education, Kharazmi University, Tehran, Iran باز نشسته، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Alireza kiyamanesh علیرضا کیامنش 10031947532846007490 10031947532846007490 No Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran بازنشسته، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران