زمینه و هدف:سندرم روده تحریک پذیر یکی شایعترین اختلالات عملکردی دستگاه گوارش است که با درد شکمی، نفخ و تغییر در عادات دفع بدون وجود ضایعه ساختاری مشخص می شود (۲و۱).این بیماری تاثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیماران و هزینه های نظام سلامت دارد.(۳).با توجه به پیچیدگی مکانیسم های ایجاد سندرم روده تحریک پذیر پاسخ متفاوت بیماران به درمان ،هدف از این مطالعه  مقایسه اثر بخشی دو داروی ریفاکسیمین و مبورین در بهبود علائم گوارشی  بیماران مبتلا به این سندرم بود(۴،۵). 
مواد و روش ها : این پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور بود که بر روی ۱۰۰ بیمار مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بر اساس معیار رم ۴ انجام شد. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه مساوی تقسیم شدند: گروه اول ریفاکسیمین ۲۰۰ میلی گرم دو عدد هر ۸ ساعت به مدت ۱۰ روز و گروه دوم مبورین ۲۰۰ میلی گرم دو بار در روز برای ۱۲ هفته دریافت کردند.شدت علائم گوارشی شامل درد شکمی،نفخ،گاز،تهوع و استفراغ با استفاده از پرسشنامه استاندارد ibs-sss پیش و پس از درمان ارزیابی شد. داده ها با آزمون های آماری T مستقل،کای دو،و رگرسیون لجستیک در سطح معنی داری ۰.۰۵ تحلیل گردید.
یافته ها:میانگین سنی بیماران در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت(p>0.05). ریفاکسیمین موجب کاهش  معنی دار درد شکمی،نفخ و اتساع شکم در مقایسه با مبورین گردید(p=0.02,p=0.01,p=0.03 ) (6). تفاوت بین دو گروه در علائم تهوع و استفراغ از نظر آماری معنی دار نبود(p>0.05). هیچ عارضه جانبی شدید در دو گروه مشاهده نشد و هر دو دارو از نظر تحمل پذیری ایمن بودند (۷،۸).
نتیجه گیری:یافته های این مطالعه نشان داد که ریفاکسیمین نسبت به مبورین در بهبود علائم گوارشی بیماران مبتلا به IBS به ویژه در کاهش درد و نفخ شکمی ، اثر بخشی بیشتری دارد(۱،۹). با توجه به جذب حداقلی،ایمنی بالا و اثر موضعی در روده ، ریفاکسیمین می تواند به عنوان یک گزینه درمانی موثر و مطمئن در مدیریت بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر مورد استفاده قرار گیرد (۴،۱۰).