1- دانشجوی کارشناسی ارشد،دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 2- استادیار،گروه روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ، f.hassani@iautmu.ac.ir 3- استادیار،گروه آمارو اپیدمیولوژی دانشگاه آزاد اسلامی واحد دماوند، تهران، ایران
چکیده: (13 مشاهده)
سابقه و هدف:هدف از پژوهش حاضر تعیین رابطه تحمل پریشانی با هراس اجتماعی با میانجیگری شایستگی خود در نوجوانان دارای علائم نوموفوبیا بود. روش بررسی:این پژوهش از لحاظ اجرا، جزء تحقیقات غیرآزمایشی از نوع همبستگی و مبتنی بر روش مدلیابی معادلات ساختاری و همچنین این مطالعه از لحاظ هدف، جزء تحقیقات کاربردی به شمار میرفت. کلیه نوجوانان (13 تا 18 ساله) مبتلا به نوموفوبیا و ساکن شهر تهران در فصل بهار سال 1404 شمسی، جامعه آماری این مطالعه را تشکیل میدادند. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس، 294 نفر از این نوجوانان مبتلا به نوموفوبیا انتخاب شدند. فرم آنلاین مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005)، پرسشنامه هراس اجتماعی کانور و همکاران (2000) و پرسشنامه ادراک شایستگی هارتر (1985) پاسخ دادند.از ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی همبستگی بین متغیرهای پژوهش بهره گرفته شد. همچنین؛ بررسی مدل مفهومی با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. یافتهها:نتایج نشان داد که تحمل پریشانی با میانجیگری شایستگی خود بر هراس اجتماعی نوجوانان دارای علائم نوموفوبیا تاثیر میگذارد. در واقع؛ تحمل پریشانی با افزایش شایستگی خود منجر به کاهش هراس اجتماعی در نوجوانان دارای علائم نوموفوبیا میشود. نتیجهگیری:بر همین اساس توصیه میشود که برنامههای آموزشی ویژهای طراحی و اجرا شود که مهارتهای تحمل پریشانی را به نوجوانان نوموفوبیک آموزش دهد.آموزش این مهارتها زمینه لازم برای افزایش شایستگی خود را فراهم میآورد و در نهایت منجر به کاهش هراس اجتماعی خواهد شد.
Sadeghi Lalehkai Z, Hassani , S F, Omidi F. Relationship between distress tolerance and social anxiety through the mediation of self competence in adolescents with symptoms of nomophobia. MEDICAL SCIENCES 2026; 36 (3) :334-345 URL: http://tmuj.iautmu.ac.ir/article-1-2459-fa.html
صادقی لله کائی زهرا، حسنی سیده فاطمه، امیدی فاطمه. رابطه تحمل پریشانی با هراس اجتماعی با میانجیگری شایستگی خود در نوجوانان دارای علائم نوموفوبیا. فصلنامه علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی تهران. 1405; 36 (3) :334-345